NOG WAT AARDIGE DINGEN UIT DE OUDE DOOS

Wij kregen een dominee op zicht.

Ik was ook van de partij om hem te ontmoeten.

Toen hij een praatje met mij maakte zei ik: " U moet maar gauw hier komen, want dan kunt u mijn man wat ontlasten".

Wat was namelijk het geval, mijn man was hoofd van de school, die ze destijds nog weleens opzochten omdat de gemeente herderloos was.

De dominee  lachte en zei: "maar ik kom niet en om uw man te ontlasten maar om hem werk te geven".

Och, dacht ik toen: "hij is nog jong en zal wel een keer begrijpen wat ik heb bedoeld".

Maar toch is het gebeurd, maar het kwam van beide kanten uit.

School en kerk bleken nauw aaneen te sluiten.

Niet een maal in een jaar, maar jaren.

De dominee kon ook leuk uit de hoek komen.

Want bij zijn toespraak attendeerde hij de aanwezigen erop dat hij zat tussen twee mensen die een dierennaam hadden, n.l de wolf en het schaap. En daar zat dan weer een verborgen preekje in. Want slim was hij wel. En opmerkzaam.

        

Een keer hebben we nog een noodlanding meegemaakt vanaf de preekstoel.

Ik heb dit in een gedichtje weergegeven.

 

KERKBALANS

Heeft u het al vernomen

Wat ons zondag is overkomen?

De dominee was nog maar net begonnen met zijn preek

Toen bleek, dat de preekstoel waarop hij stond

Gelijk gemaakt kon worden met de grond

Want tot verbazing zagen we allen

De dominee met de preekstoel vallen

Gelukkig was hij nog een jonge vent

En aan bokkensprongen wel gewend

Zodat hij zich weer heel kwiek

Zich richtte tot het geschrokken publiek

Hij sprak over de herbouw van de kerk

En ging ondanks de val gewoon door met dit werk

En sommige mensen hebben gedacht

Wat die slimme dominee zelf onder woorden bracht

"t Is soms ook een zware dominee

Daar kan die  preekstoel niet tegen

Maar al mocht hij wat zwaar zijn op zijn terrein

Hij had een lichte tred en dat vonden wij fijn

Want dank zij dit wonder

Stond hij weer snel te verkondigen op de vlonder

Al met al was het, als ik me niet vergis

Toch een hele belevenis.